Πρώτα απ’ όλα, ο κόσμος δείχνει να αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο ότι δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα με τον κορωνοϊό. Αν και 2 στους 3 Έλληνες πιστεύουν ότι «τα χειρότερα έχουν περάσει», το 50% εκτιμά ότι θα επιστρέψουμε σε μια φυσιολογική καθημερινότητα μετά το 2022. Μάλιστα αυτοί που βλέπουν το τέλος της πανδημίας μετά το 2021 σχεδόν διπλασιάστηκαν μέσα σε 7 μήνες, από το Μάρτιο έως τον Οκτώβριο. Οι Έλληνες γίνονται πιο ρεαλιστές, ζυγίζουν καλύτερα τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Δεύτερο σημείο, η κοινωνία είναι μοιρασμένη περίπου στη μέση για το αν η διαχείριση της πανδημίας ήταν σε γενικές γραμμές σωστή ή λάθος, με την πρώτη άποψη να υπερέχει κατά 2,5%. Ότι ήταν λανθασμένη θεωρούν κυρίως όσοι νιώθουν μακριά από πολιτικούς και κόμματα, οι μη εμβολιασμένοι – στους οποίους πλέον απευθύνονται τα μέτρα των τελευταίων δύο μηνών – και οι ηλικίες από 17 μέχρι 24, που πιθανότατα «ένιωσαν» περισσότερο τους περιορισμούς στην κοινωνική τους ζωή.
Τρίτο σημείο, στην έρευνα επιβεβαιώνεται αυτό που λίγο πολύ έχει βγει και σε άλλες μετρήσεις, ένα «μπετοναρισμένο» 15% που φαίνεται πολύ δύσκολο ως απίθανο να εμβολιαστεί. Μάλιστα τα 2/3 όσων δήλωσαν ότι δεν έχουν εμβολιαστεί - δηλαδή επίσης ένα 15% των συμμετεχόντων - αναφέρουν ότι δεν θα το έκαναν ακόμα και αν ο εμβολιασμός γινόταν υποχρεωτικός. Και αυτό αν μη τι άλλο συνηγορεί στην επιλογή της Κυβέρνησης να μην βάλει στο τραπέζι τον καθολικό υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Βρήκα επίσης ενδιαφέρουσα, αλλά αξίζει να διερευνηθεί σε βάθος, ότι οι περισσότεροι συμπολίτες μας που δεν έχουν εμβολιαστεί δηλώνουν ότι δεν επηρεάστηκαν από κάποιον ή από κάπου για την απόφασή τους. Έχει ωστόσο σημασία να δούμε τί είπαν οι υπόλοιποι μη εμβολιασμένοι: 2 στους 10 συμβουλεύθηκαν ή παρακινήθηκαν από επιστήμονες (γιατρούς και άλλους ειδικούς) και 3 στους 10 από «όσα έχουν ακούσει και έχουν διαβάσει» και από το «αναρτήσεις» στο διαδίκτυο. Αντίθετα, η οικογένεια και οι φίλοι δεν φαίνεται να έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο στην απόφαση των μη εμβολιασμένων, με εξαίρεση τους νέους 17 έως 24 ετών (1 στους 5 συμβουλεύθηκε ή/και επηρεάστηκε από οικογένεια ή φίλους).
Τέλος, φαίνεται ότι ο κόσμος συνεχίζει να εμπιστεύεται για την αντιμετώπιση της πανδημίας περισσότερο τον προσωπικό/ οικογενειακό του γιατρό και τον φαρμακοποιό, σε σχέση με τους διεθνείς οργανισμούς, τις επιτροπές ειδικών και την κυβέρνηση, κάτι που έχει τη δική του σημασία στην προσπάθεια να πειστούν περισσότεροι πολίτες να εμβολιαστούν.
